titanic

noong isang gabi, hindi ko sinasadya pero nakasaksi ako ang isang pagniniig sa loob ng cr namin sa opisina.

kitang-kita ko silang dalawa habang magkadikit ang kanilang mga katawan. nagulat ako pero hindi ito naging dahilan upang umalis. bagkus, tahimik ko silang pinanood – bawat indayog at paglasap nila sa isang sikretong pagtatagpo.

inisip ko kung tatawagin ko ba ang iba kong mga kasama sa opisina para makita rin kung anong pinapanood ko. pero sabi ko sa sarili ko huwag na, baka makahalata pa ang dalawang ito. kaya’t sinolo ko ang isang “live show”. (tawa) naalala ko tuloy si leonardo dicaprio at kate winslet sa pelikulang titanic – sa eksenang nasa loob sila ng isang karwahe sa may basement ng barko.

maya-maya naisip kong boring na ang palabas at wala naman akong mahihita sa ginagawa ko. at naisip ko ring hindi ko gugustuhing gawin ito ng kahit sino sa akin.

pero nangibabaw ang kademonyohan ko at imbes na umalis, dali-dali akong pumasok sa loob at binuhusan ko sila ng tubig habang magkadikit pa ang kanilang mga katawan. sa gulat ko, hindi pala sila magkakalas sa pagkakadikit, sinubukan lang nilang umiwas. sabay silang tumakbo palayo sa akin.

tuloy naman ako sa pagbuhos ng tubig, paulit-ulit hanggang sa maanod sila sa sarap ng kanilang pulot-gata. nasaksihan ko kung paano sila unti-unting nadala ng rumaragasang tubig – paikot-ikot, mabilis hanggang sa natapos ang kanilang pagniig.

ikinwento ko kay jenny ang nangyari. hindi siya natawa. hindi daw tama ang ginawa ko.

“kung tayo kaya yung mga ipis na yun, ano kayang mararamdaman mo habang pina-flush tayo?” sabi niya.

ako naman ang hindi nakapagsalita.

comfort room

Ang bahay namin sa ay may dalawang kwarto at isang cr.

Ang cr ang pinakapaborito kong lugar sa bahay namin noon. Lalo na noong bago palang nailalagay ang mga tiles na kulay baby pink. Kahit maliit lang ito, paborito ko pa ring tumambay sa loob dahil mahilig akong mag-isa, magmuni-muni at doon lang ako nakakapanigarilyo kapag nasa bahay.

Saksi ito sa mga pagkakataong dinurog ng pag-ibig ang aking puso. Sa cr ako nagmumukmok – doon ako nagpapakawala ng mga impit na hagulgol dahil sa mga break-ups, frustrations, at iba pang angas.

Dalawa lang ang kwarto sa bahay namin. Ang isa ay sa aming mga magulang. Ang isa naman ay sa aming mga magkakapatid – lima kami. Pero apat lang kaming nasa kwarto dahil katabi naman ng mga magulang namin si bunso. Puro mga kapatid kong lalaki ang kasama ko sa kwarto.

Kaya kung bakit sa cr ko pa nakukuhang mag-emote, ito sa mga dahilan: Ang cr ang nagiging kwarto ko.

Pero noon yun. Hindi na kasi ako sa bahay namin nakatira ngayon. Tuloy, namimiss ko na ang mga ganung tagpo sa buhay ko. Ang mga pagkakataong nagagagap ko kung bakit ang cr ay tinawag na COMFORT room.

Para sa akin ito’y isang kanlungan.