noong isang gabi ko pa nais masaid
itong mga luha at sipong
kung umagos ay ‘bottomless’
pagka’t sa tuwing maaalala kong
ika’y wala na sa ‘king tabi
lalamunan ko’y nababarahan
ng kalungkutang kay tindi

hindi man lang natin
nabasa nang sabay
itong “tugmaang matatabil” ni axel pinpin
na matagal nating hinintay
ang bilin mo’y pakopyahan na lang kita
kasabay ang aking mga sulat
at tula (ito ang una)

ang mga mata ko’y
mugtong-mugto na’t
ang labi ko’y tuyo
ang likod ko’y basa ng pawis
ang diwa ko’y gustong sumabog
sa pangungulila sa’yo
ako’y nanlalambot