liham

lea,
ang tinatahak nating daa’y alam nating mabato
ito’y isang masukal na gubat,
subalit ang sa dulo’y paraiso
para sa lahat ng lahing inalila ng hirap

kung tayo’y pahihila na tahakin ang daang sementado
ano pa’ng kinabukasan ang marami sa ati’y aasahan,
kung tayo mismo’y susuko na sa laban?

bai b.

kulay

Madalas niyayapos ko ang isang panaginip
Na kumukulay sa akin sing-tingkad
ng isandaang pulang rosas
na natuyot
Hindi ko mawari ang kakaibang halina nito
Na tila bang puputulin ang aking hininga sa oras na aking bitiwan

Gaya ng isang nagmamakaawang kamay sa ilalim ng kumunoy
Nilalamon ako nito ng buo

Gaya ng paru-parong nasilo
Pinapatay unti-unti

—————————-

March 16, 2006

alas-nuwebe

binibilang ko ang mga sandaling hinanap ko ang iyong kariktan

hindi ko na ito mabilang sa aking mga daliri

bagama’t alam kong ang lahat ay may katapusan

hindi ko na rin mabilang kung ilang segundo

ang ninais kong patakbuhin ng simbilis ng pintig

ng aking pulsong sumisigaw, nagsusumamo

saan kita hahanapin? kung ang mga mata ko’y

nahilam na sa hinagpis at dusa ng kawalang pag-asa?

kung ang katawan ko’y ginupo na ng paniniwalang

ang lahat ay magbabago ng simbilis pa sa pagpintig

ng aking pulso?

kung ang puso ko’y inabo na ng pag-iimbot

at ng labis na kasakiman at takot?

sa kagustuhang ang lahat ay maangkin

at sumang-ayon sa aking kagustuhan

pinalilipas ko lang ang mga segundo

subalit hindi ko na nais pang usisain

ang mga nagaganap sa pagtakbo ng oras.

wala akong mukhang ihaharap sa buwan

wala akong mukhang ihaharap sa buwan

dahil pilit kong kinutya ang kakarampot niyang liwanag
at di pa nagkasya’y inalipusta ang kanyang ganda
pansamantala, hindi, paulit-ulit ko siyang pinaluluha
sa mga tanong na paulit-ulit ko ring sinasambit
at ang kaniyang mga sagot na hindi ko kailanman maririnig
dahil pinipilit, mas ganoon pa, ang pagkabingi

ngayo’y wala akong mukhang ihaharap sa buwan

at ngayong gabi’y hindi na rin matatakasan
nagpupumiglas sa yakap ng katotohanang
ang buwan ay nagbibigay ng liwanag
at kahit papaano’y nariyan
tuwing madadapa’t muntik masugatan

pero ito’y aking itatanggi
sanlibong beses at paulit-ulit
para lamang maiwaksi ang pagkabalisa
tuwing nangangapa sa dilim
at kumapit sa kahit anong mahawakan
sa bawat pagkakataong lumilisan ang araw
at sa bawat saglit na ikinukubli siya ng mga ulap

kaya’t paumanhin, buwan,
kung hindi man kita naising masilayan
dahil ginugupo na ako
ng aking kaduwagan

Tagabuwan

Madalas kang tumingala sa langit

At magtanong

kung bakit hindi mo matiyempuhan

ang pagdating ng mga bulalakaw

o kahit ang mga bituing

ibinabagsak sa lupa

ng kanilang kalungkutan;

Madalas kang magtanong

sa mga hindi dapat pinagtatanungan

kagaya ng mga alikabok

sa kalawakan

na alam mong kahit na kailan

ay hindi makukuhang

ipaliwanag sa’yo

ang pagiging malabo ng mundo;

Madalas kang magtanong

ng mga hindi na dapat tinatanong

dahil ang kasagutan

ay pilit mo lang ikinukubli

at ika’y nagkukunwaring

nalilito, at taga-sunod na lamang

sa dikta ng mahina mong ulo;

At kapag hindi ka naman kinibo

ng iniirog mong buwan

lumalayas ka,

nagwawala sa kawalan;

Paano mo ba mahahanap pa ang kasagutan?

murahin mo man ang sanlibong santo,

wala kang makukuha sa buwan

kundi ang anino nito.

The Moon and the Yew Tree by Sylvia Plath

"This is the light of the mind, cold and planetary.
The trees of the mind are black. The light is blue.
The grasses unload their griefs at my feet as if I were God,
Prickling my ankles and murmuring of their humility.
Fumy spiritious mists inhabit this place
Separated from my house by a row of headstones.
I simply cannot see where there is to get to.

The moon is no door. It is a face in its own right,
White as a knuckle and terribly upset.
It drags the sea after it like a dark crime; it is quiet
With the O-gape of complete despair. I live here.
Twice on Sunday, the bells startle the sky -
Eight great tongues affirming the Resurrection.
At the end, they soberly bong out their names.

The yew tree points up. It has a Gothic shape.
The eyes lift after it and find the moon.
The moon is my mother. She is not sweet like Mary.
Her blue garments unloose small bats and owls.
How I would like to believe in tenderness -
The face of the effigy, gentled by candles,
Bending, on me in particular, its mild eyes.

I have fallen a long way. Clouds are flowering
Blue and mystical over the face of the stars.
Inside the church, the saints will be all blue,
Floating on their delicate feet over cold pews,
Their hands and faces stiff with holiness.
The moon sees nothing of this. She is bald and wild.
And the message of the yew tree is blackness - blackness and silence."

	-- Sylvia Plath.